muzyczna wizualizacja

Ruth St. Denis, jedna z pionierek nowatorskich form tanecznych w Stanach Zjednoczonych, rozpoczynała swoją karierę jako artystka wodewilowa, w czasach gdy na scenie pojawiał się wyłącznie taniec rozrywkowy. O podobnych doświadczeniach dowiadujemy się także z biografii Loie Fuller, czy Isadory Duncan, których awangardowa stylistyka ruchowa zreformowała spojrzenie na taniec w Ameryce początku XX wieku.

Ruth St Denis w pierwszy zaprojektowanym przez siebie kostiumie inspirowanym egipskimi bóstwami.

Znaczny wpływ na technikę uformowaną przez Ruth St. Denis miała metoda opracowana przez Françoisa Delsarte’a, nauczyciela ekspresji głosowej i gestycznej. Francuski muzyk wykorzystał pracę z ciałem w celu wzmocnienia siły wyrazu wydobywanych dźwięków. St. Denis doskonale znany był opisany przez Genevive Stebbins The Delsarte System of Expression, jak również balet klasyczny. Połączenie tych dwóch, kontrastujących ze sobą kierunków wyrazu, wpłynęło na stworzenie nowatorskiej formy, którą Ruth
St. Denis modelowała przez całe życie.  

W 1905, tancerka zainspirowana kulturą Indii i Egiptu zrealizowała swój pierwszy solowy spektakl zatytułowany Radha. Solo było próbą przetłumaczenia kultury i mitologii hinduskiej na ekspresję ciała.

St. Denis tańczyła w otoczeniu przedmiotów symbolizujących pięć zmysłów: dzwonki wskazywały na słuch, a kwiaty zapach. Znajdowało się tam także wino do degustacji, biżuteria obrazująca wzrok, zmysł dotyku tancerka ukazała pocałunkiem złożonym na dłoni. 

Mimo, że propozycje St. Denis spotkały się z uznaniem publiki, po kilku latach solowe występy przestały być dla widzów wystarczająco interesujące. Tancerka została więc zmuszona do pracy z innymi artystami, co notabene przyniosło jej największy sukces. Poznała wtedy Teda Shawna, tancerza zaznajomionego z metodą Delsarte’a, który stał się nie tylko partnerem scenicznych oraz biznesowym Ruth, ale i w życiu uczuciowym tancerki odegrał istotną rolę.

W 1915 para rozpoczęła prowadzenie Denishawn School. Była to pierwsza nowatorska instytucja artystycznego tańca w Stanach Zjednoczonych. 

Lekcja w Denshawn School. Na zdjęciu między innymi: Doris Humphrey, Charles Weidman, Martha Graham

Ruth St. Denis mawiała: 

“We have the capacity to receive messages from the stars and the songs of the night winds”.
Artyści  wierzyli, że taniec nie powinien skupiać się wyłącznie na technicznej precyzji wykonywanych choreografii, czy też zwykłej rozrywce. Wartością było przeżycie duchowe.
W Denishawn tancerze kształceni byli w wielu dziedzinach: rozpoczynając od baletu, po tańce egzotyczne jak również techniki oświetlenia sceny. Uczniowie poznawali podstawy muzycznej wizualizacji – metody oddawania za pomocą rytmiki i sposobu formowania ciała, dynamiki wybrzmiewającego  utworu. Tancerzy zachęcano do poszukiwań twórczego języka ruchu, a stąd już tylko jeden krok do powstania modern dance (z Martą Graham na czele).
Podobnym systemem posługiwał się także Wacław Niżyński, jednakże taniec proponowany przez St. Denis 
i Shawna był zdecydowanie bardziej egzotyczny i widowiskowy. 

Fotografie: The New York Public Library for the Performing Arts, http://digitalgallery.nypl.org

Materiały źródłowe: Wojciech Klimczyk, Wizjonerzy ciała
                               The solo dancers, http://www.pitt.edu

                               Cytat: http://www.brainyquote.com